Aktualizacja strony z AI: luki, testy i działający serwis
Niebezpieczeństwo w sieciAdministracja serweramiTechnologie/Informatyka

Aktualizacja strony z AI: luki, testy i działający serwis

Aktualizacja strony, którą dziś robimy na webowiec.net, mieści się w dwóch liczbach po kropce. Next.js idzie z 16.4.2 na 16.4.4. API, Strapi, z 5.58.0 na 5.60.0. Nodemailer, którego używamy do maili z formularza, poszedł do 10.3.1. Same numery brzmią jak nuda, a taką nudę lubię, bo z listy zniknęły trzy zgłoszenia krytyczne. Czytelnik ma dostać tę samą stronę, co rano.

Raport sprzed podbicia

Zanim podbijemy paczkę, narzędzie AI odpala audyt zależności. To npm audit: która biblioteka, jakiej wagi zgłoszenie i czy da się je zamknąć bez przeskoku, przy którym zmienia się liczba przed pierwszą kropką.

API tej strony miało rano 50 zgłoszeń. Trzy krytyczne, 29 wysokich, 17 umiarkowanych i jedno niskie. Po Strapi 5.60.0 zostało 33: krytycznych zero, wysokich dziesięć, umiarkowanych 22. Zeszły właśnie te krytyczne, w tym zgłoszenie w bibliotece, która czyści HTML. Po to było to podbicie.

Zostało dziesięć wysokich. Część dotyczy narzędzi odpalanych przy pisaniu kodu. Na serwerze, z którego idzie strona, tych narzędzi nie ma. Reszta przychodzi razem ze Strapi i przy tym podbiciu zostaje. Zamknięcie ich znaczyłoby wymianę większego kawałka. Tego w sobotę nie robię. Zostają zapisane na liście.

Front miał 17 zgłoszeń umiarkowanych i zero wysokich. Po podbiciu zostało 16. Siedzą w linterze, programie, który wyłapuje podejrzany kod, i w jego zależnościach. Przeglądarka czytelnika tego kodu nie dostaje. Raport proponował wymianę lintera na następną generację. Zostawiłem obecny linter. Linter, który nie wstaje, nie złapie błędu w następnym commicie.

Narzędzie czyta też nasz kod

W tej aktualizacji narzędzie przeszło formularz kontaktu i sposób, w jaki pokazujemy treść wpisów.

Formularz na serwerze ma odmawiać wysyłki, gdy brakuje klucza captcha albo klucza, którym podpisujemy znacznik formularza. Wcześniej puste ustawienie znaczyło: wpuszczaj. Nazwę z pola czyścimy ze znaków, które łamią wiersz albo są niewidoczne, jeszcze przed tematem maila. Temat ma być jedną linijką.

W starych wpisach z WordPressa ramka zostaje tylko dla YouTube i Vimeo. Link, który powstaje po rozwikłaniu dawnego przekierowania, sprawdzamy drugi raz. Adres javascript: albo data: miałby wykonać skrypt albo wkleić dane zamiast prowadzić na stronę. Po drugim sprawdzeniu nie zostaje linkiem. W stylu zostaje kolor i odstęp. Doklejona do CSS ścieżka odpada.

W API doszedł drobiazg, o który panel krzyczy przy starcie, jeśli go nie ma: klucz szyfrowania panelu administracyjnego ma być ustawiony.

Kiedy przenosiliśmy blog z WordPressa, narzędzie zrobiło większość żmudnej roboty. My pilnowaliśmy, żeby stara treść zgadzała się z nową. Pisałem o tym w artykule „Migracja z WordPressa na własne API i frontend — większość zrobiła za nas AI”. Poprawki formularza i treści idą na serwer tą samą drogą, co podbicie paczek: najpierw te sprawdzenia.

Nowa wersja dopiero po sprawdzeniach

Nowa wersja wychodzi u nas wtedy, gdy przejdą trzy sprawdzenia: linter, typy w TypeScript i automatyczny build. Dla podbicia frontu i API webowiec.net wszystkie trzy przeszły.

Ten sam porządek stosujemy przy serwisach, które prowadzimy w kastin.pl. W tym przebiegu poszło osiem serwisów. Tam, gdzie strona ma osobne API, podbiliśmy i je. Najpierw audyt, potem podbicie w ramach numeru, który już stoi na serwerze, potem te sprawdzenia.

Ładny raport z zerem i stroną, która nie wstaje, jest gorszy od raportu z resztką i strony, która działa.

DNS i zapora przed kodem

Zapora i nagłówki zostają, niezależnie od tego, którą wersję paczki wgrywamy.

DNS webowiec.net jest w Cloudflare. Proxy, czyli przepuszczanie ruchu przez ich sieć, jest tu wyłączone. Na zapytanie odpowiada nasz serwer. Na jednym z pozostałych serwisów to proxy jest włączone i wtedy dochodzi zapora Cloudflare. Na tym blogu jej nie ma.

Na serwerze stoi zapora systemowa i fail2ban, program, który blokuje adres po serii nieudanych logowań. Codziennie diagnostyka sprawdza zaporę, certyfikat, kontenery i to, czy kopia zapasowa z ostatniej doby w ogóle powstała. Kto próbuje długo i bez skutku, dostaje blokadę. Listę potem przeglądamy, bo automat potrafi odciąć kogoś, kto po prostu pomylił hasło za dużo razy.

Sprawdziłem dziś nagłówki żywej strony, zanim to napisałem. HSTS każe przeglądarce pamiętać przez dwa lata, że ta domena chodzi tylko po HTTPS. Dotyczy to też subdomen. W nagłówku jest prośba o wpis na listę HSTS wbudowaną w przeglądarki. Osadzenie w cudzej ramce jest zakazane. Typ pliku podajemy wprost. Informacja, skąd przyszedłeś, idzie dalej okrojona. Kamera, mikrofon, lokalizacja i tematy reklamowe są wyłączone. CSP, czyli lista źródeł, mówi, skąd wolno brać skrypty, obrazki i ramki.

Formularz po drodze do wysyłki maila przechodzi ukryte pole, które człowiek zostawia puste, limit z jednego adresu IP, znacznik ważny dopiero po kilku sekundach i hCaptcha. Treść wpisów przechodzi przez filtr HTML. Dopiero potem widzi ją przeglądarka. Stare wpisy z WordPressa potrafią przywlec znacznik, którego dziś byśmy nie wstawili. Filtr go wycina.

Jeśli podbijasz paczki sam

Odpal dziś raport i zobacz, które zgłoszenia zamyka podbicie bez zmiany liczby przed pierwszą kropką. Te weź. Resztę zapisz z nazwą i wróć do nich, kiedy będziesz miał czas na większą wymianę.

Jak chcesz, żebyśmy tak przeszli twoją stronę, napisz przez stronę kontaktową.

Powiązane wpisy

więcej →